MYSTIEK VAN MAN EN VROUW

In het universum bestaan twee fundamentele principes die weerspiegeld worden in alle verschijnselen van de natuur en van het leven. De gehele schepping is het werk van deze twee beginselen, het mannelijke en het vrouwelijke. Om vrucht te dragen zijn deze twee principes verplicht samen te werken; van elkaar gescheiden zijn ze niet productief. Daarom zijn ze altijd naar elkaar op zoek. Niets is voor een levend wezen van groter belang dan de ontmoeting met zijn tegenpool en men kan stellen dat de grootste problemen waar mannen en vrouwen mee worstelen, hun oorsprong vinden in een slecht begrip van dit vraagstuk. Want ook zij zijn een manifestatie van de twee principes in de wereld.

Een mysticus zegt dat hij God zoekt. In werkelijkheid is wat hij God noemt niets anders dan zijn complement waarmee hij zich al zoekend probeert te verenigen, waarmee hij wil versmelten opdat hij een volledig, volmaakt wezen zal kunnen worden. Vóór het zover is, voelt hij zich onvolledig, verminkt. Alle wezens zoeken enkel hun aanvullend principe dat in de inwijdingswetenschap de 'zusterziel' wordt genoemd, om tenslotte de volheid te vinden. Alleen de vorm waaronder zij die zoeken is verschillend.

Elk menselijk wezen bezit een zusterziel. Toen de mens zich als een vlam, als een vonk van de Schepper losmaakte, was hij twee-in-één, en deze twee delen vulden elkaar volmaakt aan: elk was de perfecte tegenpool van de ander. Ja, in oorsprong was het menselijk wezen tegelijk man en vrouw en zo'n compleet wezen heeft men 'androgyn' genoemd ( van het Griekse 'andros' (man) en 'gyne' (vrouw) ). Vervolgens, in de loop van de evolutie, werden de positieve en negatieve pool van deze eenheid van elkaar gescheiden; zo ontstond de scheiding der geslachten en ieder ging zijns weegs om los van de ander verder te evolueren. Dat deze twee helften in staat zijn elkaar gedurende de gehele evolutie te herkennen, komt doordat elk het beeld van de ander in de diepte van zijn wezen meedraagt; ieder heeft op de ander zijn zegel gedrukt.

Begrijp me nu niet verkeerd: omdat u zojuist vernomen hebt dat uw echtgenoot of echtgenote zeker niet uw zusterziel is, verschaft u nu geen goede reden om hem of haar te verlaten. Integendeel, dit is het moment om te bedenken dat u beiden in feite twee vennoten bent die samen een werk hebben te verrichten en dat het noodzakelijk is het goed met elkaar te kunnen vinden, tot de dood u scheidt.

Vanuit filosofisch standpunt kan men zeggen dat wij onze zusterziel zelf zijn, namelijk de andere pool van ons wezen. Als wij hier beneden zijn, is onze tegenpool daarboven en deze vormt een eenheid met de hemel, met de engelen, met God, in volmaaktheid en volheid. Daarom onderwees men de discipelen in alle Inwijdingen hoe zij zich konden verenigen met deze andere pool. In India verschaft de Jnani-yoga de methoden waardoor de yogi de eenwording met zijn hoger Zelf bereikt, want door de vereniging met zijn hoger Zelf verenigt hij zich met God zelf.

Door zich te verbinden met zijn hogere ziel verbindt de mens zich met het Christusprincipe dat overal is, in alle zielen, en door hem is hij verbonden met God. U kunt niet anders tot God naderen dan via uw hoger Ik, omdat dit alles in zich heeft en omdat dit het beste en zuiverste in uzelf vertegenwoordigt. Daarom onderrichten alle spirituele leringen hoe men door het denken afstand kan nemen van de materiële, fysieke wereld om zich te verheffen tot de sublieme wereld van het goddelijke, het grondbeginsel van onze hogere ziel. En aangezien er altijd een polarisatie bestaat, ontstaat een gevoel van verwantschap, sympathie, een band met het aanvullende principe, want het mannelijke wordt altijd tot het vrouwelijke aangetrokken en omgekeerd.

En omdat ieder mens het andere principe binnenin bezit, kan hij God niet anders naderen dan via het andere principe. Daarom komt de vrouw tot God via de man, omdat de man het andere principe vertegenwoordigt en haar zo verbindt met de hemelse Vader. Evenzo kan de man de Godheid alleen vinden via het vrouwelijk beginsel, wat een vrouw kan zijn, de natuur zelf (die vrouwelijk van aard is) of de goddelijke Moeder. Maar zonder dit vrouwelijke principe is er geen enkele geestdrift, geen inspiratie, geen werk, niets. En zonder de aanwezigheid van het mannelijk principe blijft het vrouwelijke vormloos, onbeweeglijk, steriel. Bestudeer eens hoe de natuur dat doet: daar zie je hoe de zon, het mannelijke principe, licht en warmte uitzendt en alles komt tot leven.

Zoek nooit iets buiten uzelf als u niet eerst de moeite hebt genomen het in uzelf te vinden. Wanneer u uw zusterziel eenmaal in uzelf hebt gezien en gevonden, in uw meditaties en in uw contemplaties, dan zult u haar in de hele wereld vinden, in het gelaat van de ander, in meren, in bergen, in de planten en de vogels en u zult haar stem horen.

De kennis van deze waarheid is heel belangrijk voor al degenen die van elkaar houden, want anders lopen ze de kans dat hun relatie, hun huwelijk een ramp wordt.

Omraam Mikhaël Aïvanhov