De Apocalyps

Waarom het onvermijdelijk is, en geen vloek, maar een zegen

Ook: Waarom het verstand de Goddelijke Mysteriën, en de Realiteit van de wereld en het mens-zijn niet kan begrijpen. - Waarom hedendaagse religie en spiritualiteit de mens gevangen houden. - Waarom de mens liever in de duisternis blijft.

“ En het licht schijnt in de duisternis, maar de duisternis heeft het niet begrepen. Er was een mens van God gezonden, genaamd Johannes. Deze kwam tot ene getuigenis, om van het licht te getuigen, opdat zij allen door hem geloven zouden. Hij was het licht niet, maar opdat hij van het licht getuigen zou. Dit was het waarachtige licht, dat, in de wereld komende, alle mensen verlicht.”

Het verstand en de “oude mens”

Hoewel de Apocalyps in deze tijd een ‘hot item’ is, blijft de realiteit over de Apocalyps in het duister. De mens fantaseert over hoe de wereld naar een andere dimensie zal overgaan, en hoe ieder ‘goed’ mens, of ieder mens met enig spiritueel begrip, hier in mee zal gaan. Anderen geloven dat de Aarde vernietigd zal worden en dat degene die in Jezus gelooft naar de Hemel gaat. De overgrote meerderheid echter gelooft dat de Apocalyps niet meer is dan een mythe.

Hoe goed de mens ook zijn best doet, de volle betekenis van de Apocalyps kán ook niet begrepen worden, omdat de grond ervan in de Goddelijke Mysteriën ligt. Het verstand kan echter in de Goddelijke Sfeer niet komen, en als zodanig nooit uitkomst bieden. Het verstand kan alleen maar als sleutel dienen om het hart te openen; de enige poort naar Goddelijke Wijsheid.

In alle oude geschriften waar onze wereldgodsdiensten op gebaseerd zijn, wordt hiervan getuigd; het feit dat het verstand het niet kan begrijpen, omdat het verstand van déze wereld is, deze gevallen wereld, deze wereld van illusies, en níet van het Goddelijk Koninkrijk, dat niet van deze wereld is. En tóch is de toegang tot het Koninkrijk dichterbij dan handen en voeten, namelijk, in het hart. Om dit wat duidelijker te krijgen, is het goed om enig zicht te hebben op de oorspronkelijke Goddelijke staat van de mens, en zijn val uit het Goddelijk Koninkrijk.

Sommige mensen kennen het gevoel van een diep heimwee naar iets dat heel ver weg lijkt, en volgens het verstand te mooi is om waar te zijn, puur omdat het zover afstaat van de alledaagse realiteit. Een heimwee naar een ‘Zijn’ zonder blokkades, angsten, beperkingen, een ‘Zijn’ in volledige Vrijheid. Een heimwee naar een ‘Zijn’ zonder façades, manipulatie en strijd, een ‘Zijn’ in ware Eenheid en Harmonie. Een wereld waar geen enkel leven parasiteert op of afhankelijk is van ander leven, maar waar Liefde voor ieder wezen een vanzelfsprekendheid is. Een wereld waar dood, ongeluk en afscheiding niet bestaat, maar waar een eeuwige staat van gelukzaligheid heerst. We zijn echter zover van de oorsprong verwijderd, en zo diep gezonken in onze huidige staat van zijn, dat we, metend naar onze beperkte maatstaven, ons niet anders kunnen voorstellen dat een dergelijk Leven alleen in dromen bestaat, of misschien zelfs saai moet zijn, altijd maar gelukkig en tevreden… Of te denken dat geluk niet ervaren kan worden zonder de ervaring van ongeluk… Het probleem van een dergelijke poging een voorstelling van het Goddelijke Leven te maken, is dat we er in feite geen reële voorstelling van kunnen maken, we nemen onze eigen ervaringen en verstand (die beide ontstaan zijn en existeren in deze gevallen wereld) als uitgangspunt, en zo moeten onze eigen fantasieën wel beperkt blijven, volledig ontoereikend om een reële voorstelling te maken van de Goddelijke Realiteit. Alleen degenen die nog vaag ergens een diep gevoel van herinnering hebben, kunnen er misschien een glimp van opvangen.

Simpel gesteld was de Val uit het Goddelijk Koninkrijk (zoals genoemd wordt in het Oude Testament), en het feit dat we nog altijd in die gevallen staat verkeren en er zelfs steeds dieper in wegzinken, het gevolg van ‘zelf-wil’, de wil om eigenmachtig te zijn, om te creëren vanuit ons vermogen te scheiden en af te bakenen, en heerser te zijn in en over onze eigen creaties.

Stel je de goddelijk mens voor als een vuur, een machtig, heet en verterend vuur, dat echter niet kan bestaan zonder het licht dat er vanuit gaat. Het licht is zacht en lieflijk, het schijnt, het geeft, onvoorwaardelijk en zonder ophouden, niet voor het eigen plezier, maar gewoon omdat het haar aard is. Dit licht houdt het vuur in toom, het vuur dat verteren wil. Zie het vuur als het begeren, de wil, en het licht als liefde. Het een kan niet zonder het andere bestaan, samen maken ze dat de goddelijke mens naar believen kan scheppen, als een evenbeeld van God. Maar als door een verlangen naar macht het vuur gaat overheersen, en het licht dooft, dan blijft over een duister vuur, dat in zichzelf trekt, dat alleen maar verteren kan en haar ‘voedsel’ buiten zichzelf moet zoeken om niet volledig op te branden.

Zo is het de drang naar eigenmacht/zelfwil die de Goddelijke Liefde uit de oorspronkelijke mens dreef, en hiermee ook de Goddelijke Wil en Intelligentie. Want een scheiding is ontstaan die in de Goddelijke Realiteit niet kán bestaan; en zo moest een nieuwe (een dualistische) bestaansorde ontstaan, waarin alles als een verteren is, waarin alles aan verval onderhevig is, waarin leven alleen kan bestaan door vernietiging. Als deze wereldorde niet bestaan had, had de mens ook niet voort kunnen bestaan; omdat ze geen goddelijk voedsel meer tot zich kon nemen, moest er voedsel komen naar haar eigen (afgescheiden) aard, en omdat de mens niet meer uit zichzelf kon creëren noch het eeuwige leven had (beide door de afscheiding van de Licht-eigenschap), moest het creërend vermogen uit hem geplaatst worden en het voortbestaan worden veiliggesteld door uiterlijke voortplanting.

Adam, de oorspronkelijke mens, was zowel vrouwelijk als mannelijk; zijn val veroorzaakte de scheiding tussen beide principes en de noodzaak dat het vrouwelijke aspect uit hem genomen werd en op zichzelf kon bestaan. Omdat in deze wereld alles vergankelijk is en de ziel geen permanent huis kan vinden, bestaan de voortplanting en reïncarnatie*.

* Voor de ‘christelijke mens’ die niet gelooft in reïncarnatie en wel in Hel, en denkt dat God zo onbarmhartig is om iedere ‘ongelovige’ voorgoed in de Hel te storten wil ik het volgende toevoegen: De Goddelijke Liefde kan niet anders dan álle zielen ‘terugroepen’ naar Huis, naar de Oorsprong. Aangezien, in tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, vrijwel niemand in zijn huidige bestaan dit bereikt (en het een zeer grote illusie is dat slechts het geloof in Christus onze redding betekent), zou de Hel, die geen uitgang zou bieden, overbevolkt zijn. Nee, de Hel is deze wereldorde, deze dualistische wereld (en wie enigszins de werkelijke aard van deze wereld ziet en begrijpt, begrijpt ook dat het een Hel wordt genoemd), het Hellevuur is het vuur van onze zelf-wil, het vuur van de dualistische wereld die alles verteert en geen licht geeft. Wie niet waarlijk Gelooft zal nog zeer lange tijd in deze Hel verblijven om via de harde levenslessen gedreven te worden terug naar God te verlangen (afhankelijk van het ‘Karma’ kan dit oplopen tot vele duizenden levens, logisch dat dat een eeuwigheid wordt genoemd!).

De Wedergeboorte

Nu is het Licht in de mens echter niet volledig uitgedoofd, maar het gloeit ergens in de diepte als een donker kooltje. Dit is het enige goddelijke dat nog in ons bestaat, het huist in het hart, als een onbetekenend zaadje, doch met de potentie tot een grote boom uit te groeien.

Alleen hier, in het hart, kan Goddelijke Kennis opgenomen worden, omdat alleen dit vonkje, dit zaad, van gelijke aard is. Wanneer dit vonkje nu weer volledig oplaait staat de nieuwe (en eigenlijk dus de oorspronkelijke) mens op in de oude; de Christus (of nieuwe Adam) staat op in (de oude, gevallen) Adam. De oude Adam (onze huidige staat van zijn) wordt verteerd in zijn eigen wereld, de nieuwe Adam keert terug naar zíjn eigen wereld; het Goddelijk Koninkrijk. Deze weg, terug naar het Goddelijk Koninkrijk, deze ontsnapping aan het rad van geboorte, dood en reïncarnatie, werd ons getoond door Jezus. De Goddelijkheid daalde af in onze wereldorde, en nam haar eigenschappen aan, ging dezelfde weg als de mens, door geboorte en dood, om te tonen dat ieder mens deze weg kan en uiteindelijk moet gaan. En daarin bestaat de wedergeboorte; de wil uit deze wereldorde laten gaan, en in Christus. De zelfwil opofferen voor Gods wil.

“Voorwaar, voorwaar ik zeg u: Tenzij iemand op nieuw geboren worde, kan hij het rijk Gods niet zien. Nikodemus zeide tot hem: Hoe kan een mens geboren worden, als hij oud is? Kan hij ook wederom in den moederschoot ingaan en geboren worden? Jezus antwoordde: Voorwaar, voorwaar ik zeg u: Zo iemand niet geboren wordt uit water en Geest, kan hij in het rijk Gods niet komen. Wat uit vlees geboren wordt, dat is vlees, en wat uit den Geest geboren wordt, dat is geest. Verwonder u niet, dat ik u gezegd heb: Gij moet op nieuw geboren worden. De wind blaast waarheen hij wil, en gij hoort zijn suizen wel, maar gij weet niet vanwaar hij komt en waar hij heengaat. Alzo is ieder, die uit den Geest geboren is.”Jezus  

En zo zal de wedergeborene (opnieuw geboren naar de Licht-eigenschap) net als Jezus veel weerstand ondervinden uit deze wereldorde. De wedergeborene zal niet begrepen worden omdat hij naar totaal andere wetten gaat leven die niet van deze wereld zijn. Het goddelijke is nu eenmaal niet verenigbaar met het aardse, de werelden zullen botsen. Deze wereld wil behouden wat van haar is, de goddelijke Wereld trekt tegelijkertijd aan de mens om hem weer in zijn oorspronkelijke gedaante en bestaansorde te krijgen. Het licht gaat weer schijnen, maar het vuur, de begeerte, wil dat niet, zij wil eten van déze wereld. Een grote innerlijke strijd, een strijd tussen “Christus en de anti-Christ” is het gevolg.

Herodes (ego) wil het kindeke vermoorden, omdat hij bang is het regime te verliezen. De schriftgeleerden (verstand) begrijpen het goddelijke niet en verketteren en vervolgen het. Zo wordt misschien het verschil duidelijk tussen onze huidige staat van zijn en onze oorspronkelijke staat van zijn: Hoe we in onze huidige staat alles naar ons toetrekken, hoe we teren niet alleen op planten en dieren uit onze omgeving, maar ook op energie van anderen, bijvoorbeeld door middel van bevestiging en goedkeuring. Hoe we alleen maar verteren, en als we creëren dit alleen doen om meer ‘voedsel’ tot ons te kunnen trekken. Hoe dit alles gericht is op het in stand houden van onze gevallen staat, en van de gehele gevallen wereld.

“Ziet mens, gij zijt uw eigen vijand: hetgeen u voor vriend houdt, dat is uw vijand: wilt gij zalig worden en God zien, zo moet gij de grootste vijand worden van de beste vriend van uw leven (te weten, uw uitwendige leven)” - Böhme

“Dit is de bloem uwer ziel, waar het nieuwe kind, in de beeltenis Gods, in staat. Hieraan geeft God het vlees en bloed van Christus te genieten. En niet aan de Adamische ezel, zoals Babel wonderlijk droomt: alsof de goddelozen het Lichaam van Christus deelachtig zouden worden!” – Böhme

Goddelijk Kennis versus aardse kennis

De Goddelijke Kennis kan niet in woorden gevat worden, woorden zijn van déze wereld.

De kennis die achter de woorden verscholen ligt (in alle heilige geschriften, en in het heilige gesproken woord) kan slechts in beperkte mate ontvangen worden, maar deze maat is volledig afhankelijk van de mate waarin de oorspronkelijke mens in ons gloeit, of opvlamt. Het is het goddelijke dat het goddelijke begrijpt, en ons (naar onze gevallen, dualistische aard) komt dan ook nooit of te nimmer enige eer toe. Naarmate het ego verzwakt en de Christus, de Nieuwe Mens in ons groeit, neemt ook de Kennis toe. Via de nieuwgeboren Mens kan God door ons spreken en werken. In deze wereld zal het echter nooit erkend worden, en wanneer gerefereerd wordt aan Goddelijke Kennis, wordt de mens gekte en arrogantie verweten. En wat het in deze wereld alleen maar complexer maakt is het feit dat velen die beweren in Gods Geest te spreken, inderdaad ook wérkelijk in een illusie leven. Maar waar een mens oprecht zoekende is, waar de Nieuwe Mens ontsloten wordt, zal het juiste onderscheid gemaakt kunnen worden, al is het ook zo dat ‘valse profeten’ zelfs de oprechte zoeker van het Rechte Pad kunnen brengen.

“Waarom kent gij dan mijne spraak niet? Omdat gij mijn woord niet kunt horen. Gij zijt van den vader den duivel, en uws vaders lust wilt gij doen. Die was een moordenaar van den beginne, en is niet staande gebleven in de waarheid, want geen waarheid is in hem. Wanneer hij de leugen spreekt, zo spreekt hij uit het zijne; want hij is een leugenaar en de vader van de leugen. Maar ik, omdat ik de waarheid zeg, zo gelooft gij mij niet. Wie onder u kan mij van zonde overtuigen? Maar indien ik de waarheid zeg, waarom gelooft gij mij niet? Wie uit God is, die hoort Gods woorden; daarom hoort gij niet, want gij zijt niet uit God.”

De Wedergeboorte is een mogelijkheid voor iedereen die wil; voor iedereen die bereid is de huidige staat van de wereld en de mens (waaronder hijzelf) onder ogen te zien. En voor iedereen die wil zien dat aardse kennis, of het nu over wetenschap, of religie en spiritualiteit gaat, in principe een ballast is, en onwetendheid een zegen. Want wanneer we zélf denken te weten en begrijpen wat Ware Religie inhoudt, staan we niet open voor Ware Kennis, die niet van deze wereld is. Wanneer we waarde hechten aan ons aardse verstand, blijven we onwetend betreffende Goddelijke Kennis, en wanneer we onwetend zijn naar ons aardse verstand, zullen we ons makkelijker open kunnen stellen voor Goddelijke Kennis: Onze beker moet leeg zijn om gevuld te kunnen worden met nieuwe Wijn.

En zo komen we bij “het probleem” van de mensheid. In de eerste plaats is ze over het algemeen niet geïnteresseerd in God, in Vrijheid. Het bestaat gewoon niet. De mens is gaan houden van zichzelf (in zijn gevallen staat), van zijn eigen dierlijkheid. De mens wil doorgaan op dezelfde voet. De mens wil kennis blijven vergaren over déze wereld, de mens wil macht en goederen blijven vergaren, de mens wil zichzelf en de wereld zélf vormgeven. De mens is verstrikt geraakt in zijn eigen idealen. De mens zakt steeds dieper weg in het moeras van de zelfwil en eigenmacht. Zelfs alle georganiseerde religie, en nagenoeg alle hedendaagse spiritualiteit is volledig op de gevallen wereld gericht. Misschien wordt er wel gesproken van een hemel, of van verlichting, van goedheid en heling, maar dit komt allemaal voort uit eigen (dualistische) ervaring, emotie en verstand.

Waarom is er zoveel strijd onder religieuze en spirituele stromingen? Waarom zijn er zoveel tegengestelde meningen? Omdat ze zelfgecreëerd zijn, en gebaseerd op eigen, persoonlijkewensen en dromen, ideeën en ervaringen.

In de Ware Religie bestaat geen strijd, omdat er geen plaats is voor persoonlijkheid, voor ego. Wanneer mensen dromen van verlichting, is het meestal om er zelf beter van te worden, en misschien vanuit de wens iets te kunnen betekenen voor anderen. Maar via oefeningen, meditaties en gebeden kunnen we niet waarlijk opklimmen – in ieder geval niet zolang het uit onze eigen zelfwil ontstaat.

En daar komen we bij het punt waarom Ware Religie alleen maar op weerstand stuit; er is geen plek voor ons, er is geen plek voor de ‘oude mens’, voor de gevallen mens, voor ego. Maar nu is dat het enige dat we kennen en erkennen; hoe kunnen we ons dan volledig overgeven aan het grote onbekende? Voor het verstand is dat niets dan waanzin. En zo proberen we dan tóch, zo goed en kwaad als het gaat, zelf omhoog te klimmen, en door onszelf zo te bevestigen en in stand te houden, door ons gevallen zelf zo te ‘verbeteren’, zetten we onszelf alleen maar meer klem.

We zijn geboren uit en in de duisternis, we zijn opgegroeid met en in de duisternis, we hebben gepoogd de duisternis op te smukken, enigszins aangenaam te maken, en goed te praten, zodat het allemaal niet zo duister lijkt. We kennen alleen de duisternis, en houden ervan (wat ook helemaal niet vreemd is als we bedenken hoeveel generaties deze wereld al bestaat). Het Licht doet pijn aan de ogen, het Licht verbreekt de duisternis waar we van zijn gaan houden, zo is het Licht (of God) onze vijand geworden, en de duisternis (of de duivel) onze vriend. “Licht kan de mens niet bekoren, want licht onthult zijn verdorvenheid; de mens hult zich liever in de duisternis.”

Ons verstand mag wel graag met de woorden die uit het Goddelijk Zijn gevloeid zijn spelen, ons verstand ontdoet die woorden van hun kracht, en maakt ze tot een gereedschap dat helpt de gevangenis, de zelfwil, de illusie, in stand te houden. De bijbel is, als vele andere geschriften, verkracht (ze is niet alleen vervormd en aangepast, maar de diepzinnige teksten die er nog altijd in staan worden ook naar eigen believen en verstandelijk uitgelegd), de Goddelijke Boodschappers zijn van hun kracht ontdaan en tot speelpoppen gemaakt waarmee we ons gevoel van eigenwaarde opkrikken, waarmee we ons troosten, waarmee we macht uitoefenen over anderen. En zo masturberen we onszelf met de instrumenten die onze zelf gecreëerde (gevallen) religie/spiritualiteit ons te bieden heeft.

Wat moeten we dan doen om wedergeboren te worden naar het Licht, om het Christuskind, onze oorspronkelijke staat, in onze smoezelige stal geboren te laten worden? Zelf kunnen we hier niks voor doen. Ons verlangen moet groot genoeg zijn, en onze gehechtheid aan deze wereld klein genoeg. Met onze wortels nog in de aarde, maar met het verlangen daaruit te groeien, komt de Zon ons te hulp, en trekt ons op, tot ver boven de aarde, en als de wortels gezond zijn groeit de nieuwe Mens uit tot een krachtige boom in Gods Wijngaard.

Moeten we dan alles wat aards is achterlaten? Nee. Onze wortels staan in de aarde, en dat zal zo blijven zolang we in deze aardse sfeer leven. We zullen ons aardse lichaam moeten blijven voeden met aards voedsel. En hoewel we bereid moeten zijn om alles achter te laten (zoals werk, vrienden, familie), betekent dat niet dat dit in de praktijk ook altijd nodig is. Maar de bereidheid moet er zijn om te gaan waar God ons hebben wil, en zo moet de bereidheid er zijn om alles van deze aarde, alles waar onze persoonlijkheid aan gehecht is, achter te laten. We kunnen geen twee meesters dienen, dat is waarom de wedergeboorte zo drastisch is, en geen compromissen toelaat.

“Niemand kan twee heren dienen; want hij zal òf den éénen haten en den anderen liefhebben, òf den éénen aanhangen en den anderen verachten. Gij kunt niet God dienen en den Mammon.” “Hebt de wereld niet lief, noch hetgeen in de wereld is. Zo iemand de wereld liefheeft, in dien is de liefde des Vaders niet; want al wat in de wereld is, namelijk lust des vleses en lust der ogen en hoovaardig leven, is niet van den Vader, maar van de wereld. En de wereld gaat voorbij met haren lust; maar wie den wil Gods doet, die blijft in eeuwigheid.”

In het begin zal de wedergeboorte veel onduidelijkheid geven, en het ego veel listen verzinnen, ons in de waan laten dat we doen wat we doen omdat God het wil, terwijl het eigenlijk de wil van ego is. Daarom is een oprechte en nederige houding van groot belang, en in deze periode kan een rustige omgeving, meditatie en gebed behulpzaam zijn om enige helderheid te behouden.

Apocalyps

“Nu gaat het oordeel over de wereld; nu zal de vorst dezer wereld uitgestoten worden: en ik, wanneer ik verhoogd zal zijn van de aarde, zal allen tot mij trekken.”

 De Apocalyps kan begrepen worden zowel op micro- als op macroniveau. Dat wil zeggen; het staat voor een proces van transfiguratie, van het opstaan van het Goddelijke uit het dualistische (en ‘Apocalyps’ verhaalt met name van het vernietigende aspect van het transfiguratieproces).

De gehele Apocalyps kan dus een proces zijn in de mens, maar ook in planeten, zonnestelsels en hele universa (die in feite allemaal, net als de mens, fysieke verschijningsvormen zijn van geestelijke wezens). Een Apocalyps gaat dus vanzelfsprekend gepaard met vernietiging van het fysieke deel van het betreffende wezen, want de materie is van deze wereld, en kan niet bestaan in de Goddelijke. Nu wordt ook vaak van Apocalyps gesproken wanneer het gaat om een “grote schoonmaak” op onze planeet. Zo’n schoonmaak is noodzakelijk wanneer de mens zo diep gezonken is, dat ze niet meer openstaat voor het Goddelijke, wanneer de duisternis de mens zodanig in haar greep heeft dat ze alleen maar dieper kan zinken. De mens laadt zichzelf alleen maar voller met Karma, er komt meer bij dan wordt ingelost. Wanneer het ‘leerproces’ van de mens, die hem uiteindelijk terug moet leiden naar het Goddelijk Koninkrijk, op deze manier volledig vastloopt, wanneer de mens afstevent op haar eigen vernietiging (en de vernietiging van de mogelijkheden tot bevrijding van de ziel), dan wordt er ingegrepen.

De Goddelijke Roep gaat uit totdat alle zielen zijn wedergekeerd, de Liefde blijft trekken, tot het laatste schaap Thuis is gekomen. Als de Goddelijk Liefde ontoereikend blijkt omdat de mens niet horen en zien wil, komt de Goddelijke Wil in actie. De boel wordt schoongeveegd, alles wordt op een hoger plan gezet, de ‘vibratie’ wordt verhoogd door een geweldige instroom van Goddelijke Energie. Dit wordt wel een reinigend Vuur genoemd. Alles wat van te lage vibratie is ‘verbrandt’, wat daarentegen zuiver is, dat blijft. Zielen die een dergelijk Vuur niet kunnen weerstaan, die gaan naar een andere plek waar ze hun Karma verder uit kunnen werken; precies zoals ze in feite, als ziel, zelf verkiezen. Er is geen ‘straf’, er is een voortzetting van hun eigen leerproces, naar hun eigen wil.

De Aarde zal van haar duisternis bevrijd worden, waardoor het voor de zielen die daar terugkeren veel makkelijker wordt de weg terug naar Huis te vinden. De misleidende krachten die de ziel direct of via andere zielen manipuleren, zijn verdwenen. De dualiteit blijft bestaan, en zo de mogelijkheid (of eerder zekerheid) dat de atmosfeer geleidelijk weer zal vervuilen, tot een nieuwe schoonmaak nodig is. Het is niet meer dan een logisch en cyclisch gebeuren.

Waarom de Apocalyps nabij is

Is het nu zo erg met de mensheid gesteld dat er een dergelijke schoonmaak aan staat te komen? Ja. Doet de mensheid niet heel erg haar best het tij te keren? Jazeker, veel mensen zien dat het de verkeerde kant opgaat en doen hard hun best een meer liefdevolle wereld te creëren. Maar het probleem is dat dit alles in het dualistische bestaansveld gebeurt. Net als Judas die geloofde in de boodschap van Liefde van zijn Meester Jezus, maar ervan overtuigd was dat Hij hier was om de aardse sfeer te verbeteren. Een liefdevolle Koning aan de macht! Dat hij de mens mag verbeteren en gezondere normen en waarden bij mag brengen!

Maar net als toen geldt nu; het Koninkrijk is niet van deze wereld. Jezus kwam de weg wijzen terug naar het Paradijs, en niet om hier een Paradijs te creëren, wat onmogelijk is omdat het dualistische bestaansveld dat eenvoudigweg niet toelaat. De focus op deze wereld blijft bestaan.

En er zijn vele machten en krachten, die we niet kunnen zien (omdat ze in de sfeer verblijven waar ook wij vertoeven tussen dood en een volgende incarnatie) die er ook alles voor doen deze wereld in stand te houden. Net als wij teren op energie uit deze wereld, doen de wezens in die sfeer (ook wel spiegelsfeer genoemd, waar diverse vibratieniveaus een onderscheid laten zien tussen diverse ‘hemelse’ en ‘helse’ sferen) dat ook. Ook zij hebben belang bij het voortbestaan van deze bestaansorde die geregeerd wordt door zelfzucht, of het nu zelfzucht is gericht op ‘het goede’ of zelfzucht gericht op ‘het kwade’. Veel van die wezens zijn door de mens zelf gecreëerd, zij bestaan uit energieën die uitgaan van de menselijke emoties, en zij zijn voortdurend bezig de mens zodanig te manipuleren dat meer energie voor hun eigen voortbestaan van de mens uitvloeit. Zo zijn we marionetten geworden van niet alleen manipulerende machthebbers en commercie, maar ook van astrale wezens, die, naar analogie van de machines in de film “the matrix” onze werkelijkheid manipuleren om ons uit te kunnen melken. De beroerde toestand waarin we verkeren gaat dus veel verder dan wat we met onze eigen ogen zien kunnen.

Ook alle zogenaamde verheven wezens die ‘gechanneld’ worden om ons wijze lessen te brengen, komen uit de onzichtbare sferen van deze dualistische (ongoddelijke) wereld. Niet dat ze allemaal kwade bedoelingen hebben, velen kunnen de mens behulpzaam zijn in hun ontwikkeling. Maar zolang de mens niet openstaat voor werkelijk bevrijdende Kennis, zolang de mens zich niet openstelt voor God, en als zodanig alleen gericht is op verbetering van deze wereld of ‘verlichting’ van het zelf, blijft alle actie bindende actie.

De mens is in de ban van zichzelf, en als ze van God spreekt, spreekt ze van een ‘aardse’ God die de mens meer of minder starre normen van liefde en barmhartigheid bijbrengt, niet van de Liefde-Kracht die de ultieme bevrijding brengen kan. De hedendaagse mens mist alle nederigheid, overtuigd als ze is van haar eigen kennis over zowel de wereld als religieuze/spirituele zaken, en gehecht als ze is geraakt aan haar gevallen staat van zijn.

Het ‘zelf’ is hier heilig geworden, het ‘zelf’ mag zichzelf verdrinken in allerlei aardse geneugten, het ‘zelf’ mag zichzelf tot iets ‘goeds’ ontwikkelen, en het ‘zelf’ mag verlichting bereiken.

Is de mens dan niet altijd al zelfzuchtig geweest? Ja, zelfzucht hoort bij de mens, zelfzucht hoort bij een dualistische wereld. Het is in alle tijden maar een enkeling geweest die ‘de Weg naar Huis’ heeft gevonden. De mens is echter niet altijd zo koppig geweest, en zo uiterst onontvankelijk voor God. Het feit dat de mens minder mogelijkheden had en er minder afleiding was, maakte de mens nederiger. Het was in ieder geval veel makkelijker om voort te schrijden op de paden die ríchting het Pad van Bevrijding liepen. De mens was ‘armer van geest’, hun beker was niet tot de rand toe gevuld met aardse ‘nonsens’. De ontwikkeling van een betere levensstandaard en van de media had een zegen geweest kunnen zijn als de mens eenvoudig van geest was gebleven, en minder op zijn eigen geluk gefocust was.

Veel Goddelijke Zielen zijn naar de Aarde afgedaald om te helpen dit in goede banen te leiden; veel Kennis over de ware aard van de mens en de wereld is verspreid in de tijd dat de ontwikkelingen een sneltreinvaart hadden bereikt. De mens heeft het echter alleen gebruikt ter behoud van zichzelf en deze wereld, ter bevrediging en bevestiging.

De mens heeft laten zien er simpelweg niet aan toe te zijn. En daarom kan alleen het Vuur onze arrogantie nog verteren, alleen een Apocalyps kan de mens het hoofd weer doen buigen!

TNC (Thenewcall group)